Mandaten: tijd voor de essentie

4/5e van mijn aangegeven mandaten voor 2016 zijn eigen aan mijn job, bij de vakbond. Ik ben geen beroepspoliticus, maar gemeenteraadslid. Politiek is dus een engagement na de werkuren, als vrijwilliger. Soms staan daar vergoedingen tegenover, maar vooral heel wat uren engagement: voorbereidingen, commissies, partij, buurtbezoeken, dialoog met middenveld en burgers enz. Bovendien zijn alle vergoedingen van publieke mandaten een zitpenning en bedragen deze nooit meer - en vaak minder - dan die van een gemeenteraadszitting. 

 

Afleiden vernieuwing in politiek
Transparantie is cruciaal en belangrijk in een democratie. Duiding en eerlijkheid ook. Ook 'mijn mandaten' die ik tijdens de werkuren uitoefen voor mijn werkgever moet ik wettelijk aangeven. Mij op gelijke hoogte stellen van een aantal beroepspolitici die als mandatenkampioen een veelvoud verdienen en ondertussen achter de schermen verder macht cumuleren, is mensen een rad voor ogen draaien. Ik betreur dat tegenstanders van Groen of de vakbond, dit doen om de aandacht af te leiden van het echte noodzakelijk debat over een nieuwe politieke cultuur.

 

Jaarlijks moeten de politici die hiervoor in aanmerking komen hun mandaten bekend maken aan het Rekenhof voor het vorig jaar. Vandaag publiceerde het Staatsblad de mandaten van 2016. Er wordt bij de aangifte van de mandaten geen onderscheid gemaakt tussen wat mandaten zijn in uitvoering van een politiek mandaat, of een professionele functie.

 

 

Geen beroepspoliticus

Ik ben geen beroepspoliticus, voor mijn job bij ACLVB ben ik nationaal sector verantwoordelijke. Concreet ben ik de woordvoerder voor onze leden en afgevaardigden in verschillende paritaire comités en bijhorende fondsen van de Vlaamse en aanvullende Non-Profit, dienstencheques en uitzendarbeid.

 

Van alle mandaten waren er 10 betalend op 31/12/2016. 
In de tabel van het Rekenhof staat er nog een foutje. Ze hebben het fractieleiderschap foutief geregistreerd als een extra mandaat en bovendien betalend. Dit klopt echter twee keer niet en werd ook niet zo geregistreerd bij mijn collega's fractieleiders. Ik gaf dit ondertussen ook al door aan het Rekenhof en Cumuleo.

 

Bij de lijst van 10 betalende mandaten horen ook mijn job en enkele raadgevende comités van Vlaamse verzelfstandige agentschappen waar ik ACLVB vertegenwoordig.

 

Daarvan had ik in 2016 volgende inkomsten:

Raadgevend comité Vlaams Agentschap voor Personen met een handicap: 86,15 euro bruto.

Raadgevend comité Kind & Gezin: 350,54 euro bruto

Raadgevend comité Jongerenwelzijn: geen

Raadgevend comité Vlaams Agenstschap voor Adoptie: geen

 

 

 

Publieke inkomsten

Als mandatarissen van Groen Gent maakten we al een tijdje onze inkomsten bekend op de website van Groen Gent. Dat kan je hier terugvinden.

 

Voor mijn engagement als gemeenteraadslid en fractieleider, zowel in de gemeenteraad als bij de organisaties waar ik de stad vertegenwoordig, had ik in 2016, 14.753,46 euro bruto inkomsten. Trek daar nog een 20% afdrachten van af voor de partij en daarna nog eens belastingen en dan heb je een beeld van de netto inkomsten voor 2016.

 

 

Transparantie

Transparantie is belangrijk. Het is noodzakelijk dat we weten wie op welk niveau verantwoordelijkheid opneemt en verantwoording kan afleggen. Daarom komt er in Gent - met Groen voor het eerst in de meerderheid deze legislatuur - een evaluatie van alle intergemeentelijke samenwerkingsverbanden, een maximaal inkomen voor schepenen en burgemeester en een oplijsting van alle mandaten namens Stad Gent.
Niet in het minst de rechtse tegenstanders van vakbonden en Groen, hebben het voorbije jaar transparantie misbruikt en geframed als  'graaien' of 'hypocriet'. Terwijl ik eigenlijk, net zoals de meeste gemeenteraadsleden mijn politieke engagement na mijn uren opneem. En mijn job inhoud zich atypisch laat formaliseren in mandaten.

 

 

Politieke vernieuwing

Integere politieke cultuur is meer dan alleen transparantie. Zo heeft Groen altijd een dé-cumul voorop gesteld. Concreet kan je bij Groen geen parlementslid zijn én schepen of burgemeester. Het bekendste voorbeeld is Filip Watteeuw die zich liet opvolgen in het Vlaams Parlement, toen hij schepen werd in Gent. Dit is een illustratie van goed bestuur in het parlement en voor Gent. Het is bovendien democratisch om niet alle macht bij één persoon te houden. Partijen die dat liever wel doen gebruiken dan te pas en te onpas het 'mandatenverhaal' om ons hierover aan te vallen en de aandacht weg te leiden van echte politiek vernieuwing.

 

 

Werking gemeenteraad niet houdbaar

Het engagement van een gemeenteraadslid in de mooiste stad en tweede grootste stad van Vlaanderen, is geen licht bier. Als mandataris ben ik gemiddeld 4 weken per maand na mijn werkuren met politiek bezig. Soms is dat pompen, maar het geeft tegelijk ook energie om samen met zoveel Gentenaars te kunnen bouwen aan een fair en gezond Gent.

 

Toch is dat engagement zo zwaar dat het niet voor iedereen is weggelegd, dat is een democratisch probleem.

 

Een gemeenteraadslid die in de private sector werkt, heeft vandaag recht op een dag politiek verlof per maand. Het spreekt voor zich dat dit voor een centrumstad als Gent te verwaarlozen valt in verhouding met het werk dat er tegenover staat.

 

Bovendien kiest de Vlaamse regering er voor om de verantwoordelijkheid van OCMW-raadsleden na 2018 door te schuiven naar de gemeenteraad. Voor Gent betekent dat wellicht maandelijks nog extra commissie en nog een 3e gemeenteraadsavond. Wie wordt daar beter van? De cliënten van het OCMW in elk geval niet. 

 

Wanneer gemeenteraadsleden eigenlijk in dialoog moeten gaan met burgers en de zorg voor hun familie opnemen, zitten we te vergaderen op het stadhuis. Dit is allemaal op lange termijn niet meer gezond, noch houdbaar voor de lokale democratie.

 

Kies voor lokale democratie

Steden kunnen de wereld veranderen. Het is een visie Benjamin Barber die ik kan onderschrijven. Maar de positie van gemeenteraadsleden, in de oppositie en de meerderheid in centrumsteden is vandaag een rem op verdere groei op kwaliteit. Niemand wil toch dat nét op het niveau van de gemeenteraad, het dichtste bij de burger, dat ook daar de politieke vertegenwoordiging slechts opgenomen kan worden door wie het zich kan permitteren? Elke burger zou zich vertegenwoordigd moeten zien in de samenstelling van zo’n gemeenteraad. Meer zelfs, vanuit democratisch oogpunt moet een mandaat als gemeenteraadslid moet voor iedereen toegankelijk én werkbaar zijn.

 

Wat verwachten burgers van politici? Een degelijke (lokale) democratische werking zou de essentie van het huidig politiek debat moeten zijn. Aan steekvlampolitiek geen gebrek, maar het fundamenteel debat wordt ten gronde niet gevoerd. Verschillende steden en gemeenten klaagden al de hypocriete houding aan van de Vlaamse regering (bevoegd voor lokale politiek) over de intergemeentelijke samenwerkingen. Het kan nochtans anders.

 

 

Correct statuut voor raadsleden, geen inkomsten bij  intercommunales
Kies voor een halftijdse vergoeding voor het mandaat van gemeenteraadslid in een centrumstad en schaf dan ook de inkomsten uit de intercommunales af. Op die manier wordt het eenvoudiger te vergaderen op momenten die gezinsvriendelijk zijn en laat je ook ruimte om nog meer met burgers en middenveld in dialoog te gaan. Mensen verwachten dat raadsleden hun werk doen, op een integere manier. Met een eerlijke compensatie. Binnen en buiten het stadhuis.

 

Dit advies aan de verantwoordelijke Vlaamse regering haalde trouwens in de Gentse gemeenteraad een meerderheid, na een motie van Groen Gent in maart 2002.

 

 

We hebben nood aan politieke vernieuwing. Het wordt dringend tijd dat politici het niet meer over zichzelf moeten hebben, maar over de rol die ze te spelen hebben. Voor meer gezondheid, voor meer leefbaarheid, voor een faire samenleving. Ook vanuit gemeenteraden en parlementen, in het belang van de burgers en de toekomstige generatie. 

 

geplaatst op: 11/08/2017

< Terug

Nieuwsbrief

Indien u op de hoogte wenst te blijven van mijn campagne, kunt u zich hier inschrijven op de nieuwsbrief.