Marathon... uitgelopen

"Waarom wil je toch een marathon lopen?!"
"Begin er maar op tijd mee..."
"Het is een schitterende ervaring, veel succes!"
"Wanneer ga jij daarvoor trainen?"

De reacties waren divers toen ik in mijn omgeving bekend maakte dat mijn plannen om een marathon te lopen concreet werden.

Eigenlijk loop ik er al 11 jaar mee rond.
Toen ik de deur van de middelbare school achter me dicht trok, fietste ik van bij mij thuis naar Rome.
Om een lang verhaal kort te maken, 23 dagen later kwam ik aan in de Italiaanse hoofdstad.
Onderweg toen ik de Alpen aan het beklimmen was, nam ik me voor ooit de Ronde van Vlaanderen volledig te fietsen en de marathon te lopen.

De Ronde fietste ik een paar jaar terug. Na een succesvolle 20 km van Brussel en een jaar zonder verkiezingen, dacht ik dat het dit jaar het moment was om door te trainen voor de marathon.

Het trainen was intensief en tijdrovend. Als ik mijn straat uitloop kom ik op de Schelde uit. Opvallend hoeveel mensen al voor dag en dauw aan het sporten zijn. De nodige kilo's afvallen lukte me niet zo goed. Elke week drie keer trainen evenmin, maar de kilometers malen in het weekend en opbouwen tot 33 km lukte wel.

Ik was zaterdag en zondag best wel nerveus voor mijn allereerste marathon in Etten-Leur (naast Breda, NL) Uiteindelijk werk je er toch een tijdje naartoe om die 42 kilometer toch een beetje deftig af te kunnen leggen.
De marathon liep ik samen met Koen, die ik weliswaar al lang ken, maar nog niet veel mee gelopen had. Ook voor hem was het een eerste marathon.

Zoals je hier kan terugvinden lukte het in begin aardig om niet té snel te lopen, maar wel een goed tempo aan te houden. Op kilometer 30 begonnen echter de eerste krampen in mijn linkerkuit. Ik had het in mijn training ook al eens voor gehad. In tegenstelling tot in de training, had ik de ochtend van de marathon wel gedronken en ook geen enkele bevoorradingspost over geslaan. Maar toch, de verzuring werd alleen maar slechter. En 5 kilometer later kwamen ook de krampen in mijn rechter kuit om de hoek loeren. Hoewel mijn hartslag zeer laag bleef, stonden mijn benen het niet toe om mijn tempo aan te houden.
12 km lang was het niet evident, maar dat wordt achteraf snel vergeten.
Ik zeer blij de marathon te hebben uitgelopen. Ik ben ook dankbaar dat Koen zijn tempo heeft willen aanpassen en is het ook fijn om toch nog wat marge te hebben om het in de toekomst beter te doen.

Doe ik het opnieuw?
Wel, ik zou wel eens durven in 2016 na de Gentse Havenloop, de 20 km van Brussel in de marathon van Torhout (midden juni) mijn tijd van 4u05 te verbeteren.
En dan zal ik wellicht in mijn laatste twee weken voor de marathon toch wat meer lopen, en voor de zekerheid, wel voeding mee te nemen onderweg.
Ondanks de vele bevoorradingsposten had ik niet het gevoel 'voldaan' te zijn.

Wat ik zeker ook nog wou meegeven: zo'n organisatie niet kan bestaan zonder de vele vrijwilligers die oprecht veel dank verdienen!
geplaatst op: 26/10/2015

< Terug

Nieuwsbrief

Indien u op de hoogte wenst te blijven van mijn campagne, kunt u zich hier inschrijven op de nieuwsbrief.